Η δραστηριότητα της Κλινικής αφορά τους τομείς:

• Παιδιατρικής (Τακτικά Ιατρεία, Έκτακτα Ιατρεία, Γενικές Εφημερίες, Ειδικά Ιατρεία)
• Προληπτικού Προαθλητικού Ελέγχου
• Άσθματος
• Παχυσαρκίας
• Εφηβικής Ιατρικής
• Κοινωνικής Παιδιατρικής
• Κλινικής Γενετικής
• Παιδιατρικής της Συμπεριφοράς
• Αναπτυξιακής Παιδιατρικής
• Νεογνολογικό Ιατρείο-Νεογνικού Ικτέρου
• Ιατρείο Μακρόχρονης Παρακολούθησης Πρόωρων (Follow Up)
• Ιατρείο Αυτισμού-Μαθησιακών δυσκολιών-ΔΕΠΥ
• Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών

Η Παιδιατρική Κλινική του Γ.Ν.Ασκληπιείου Βούλας ανήκει στον Παθολογικό Τομέα του Νοσοκομείου και ιδρύθηκε το 1985 με την έναρξη του Ε.Σ.Υ., ενώ ως πλήρες νοσηλευτικό τμήμα ξεκίνησε επίσημα το 1991.
Στεγάζεται στο Βενιζέλειο κτίριο (Κτίριο 15) και η δύναμή της ανέρχεται στις 20 κλίνες στις οποίες περιλαμβάνεται ειδικό βρεφικό τμήμα με 4 κουνάκια και θάλαμος απομόνωσης με 2 κλίνες.

Καλύπτει τις ανάγκες του παιδιατρικού πληθυσμού από την γέννηση έως και την ηλικία των 16 ετών παρέχοντας πλήρη και ολοκληρωμένη φροντίδα σε επίπεδο εξωτερικών ιατρείων και ενδονοσοκομειακής νοσηλείας.
Η κλινική πρόσφατα εξοπλίσθηκε με συσκευή φωτοθεραπείας billibed και μπορεί να νοσηλεύσει νεογέννητα μετά την έξοδό τους από το μαιευτήριο για την αντιμετώπιση του νεογνικού ικτέρου (rooming in).

Σε επίπεδο παιδιατρικών υποειδικοτήτων συνεργάζεται με όλες τις δομές του Νοσοκομείου καθώς και με τις τριτοβάθμιες παιδιατρικές κλινικές της περιφέρειας Αθηνών.

Παρέχει 2 χρόνια ειδικότητα στην Γενική Παιδιατρική με ταυτόχρονη εξάσκηση στο γνωστικό αντικείμενο της Αναπτυξιακής Παιδιατρικής και στην Παρακολούθηση Προώρων και Υψηλού Κινδύνου Νεογνών.

Στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία περιλαμβάνονται:
1. ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ
2. ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ
3. ΝΕΟΓΝΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΙΑΤΡΕΙΟ ΠΡΟΩΡΩΝ ΚΑΙ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΕΟΓΝΩΝ (FOLLOW-UP)

Στα πλαίσια λειτουργίας του Παιδιατρικού Ιατρείου διενεργείται τακτικό πρόγραμμα εμβολιασμών-παρακολούθησης βρεφών (well baby clinic) με βάση το Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών στο Τακτικό Παιδιατρικό Εξωτερικό Ιατρείο.

Σε συνεργασία με το Τμήμα Διατροφής του Νοσοκομείου στο Τακτικό Παιδιατρικό Εξωτερικό Ιατρείο διενεργείται πρόγραμμα Ελέγχου Σωματικού Βάρους.

Στο Ιατρείο Αναπτυξιακής Παιδιατρικής παρακολουθούνται και διαγιγνώσκονται όλο το εύρος των διαταραχών της νευροαναπτυξιακής έκβασης με έμφαση στον Αυτισμό, Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-ΔΕΠΥ, Μαθησιακών Δυσκολιών.

Υπεύθυνη του Ιατρείου Αναπτυξιακής Παιδιατρικής είναι η Αναπτυξιολόγος Δρ Τσεκούρα Ευφροσύνη.

Το ιατρείο γίνεται κάθε Τρίτη-Τετάρτη-Πέμπτη 11.00-13.00.
Στην κλινική λειτουργούν και 2 απογευματινά ιατρεία Αναπτυξιακής Παιδιατρικής.

Από το 2017 στην κλινική λειτουργεί ιατρείο Νεογνολογικό- Μακρόχρονης Παρακολούθησης Πρόωρων Νεογνών (Follow-up) υπό την υπευθυνότητα της Νεογνολόγου κας Ε Τσεκούρα Διευθύντριας της Κλινικής.
Στο ιατρείο παρακολουθούνται Πρόωρα ή τελειόμηνα βρέφη τα οποία νοσηλεύθηκαν σε Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών και χρήζουν μακρόχρονης παρακολούθησης (FOLLOW-UP).

Η παιδιατρική κλινική συμμετέχει σε πλήρες πρόγραμμα γενικών εφημεριών.

Παρέχει 2 χρόνια ειδικότητα στην Γενική Παιδιατρική με ταυτόχρονη εξάσκηση στο γνωστικό αντικείμενο της Αναπτυξιακής Παιδιατρικής και στην Παρακολούθηση Προώρων και Υψηλού Κινδύνου Νεογνών.

Τα μετεκπαιδευτικά μαθήματα της Παιδιατρικής Κλινικής του ΓΝ Νοσοκομείου Ασκληπιείο Βούλας γίνονται κάθε Τρίτη 13.00-14.00 στο μικρό αμφιθέατρο του Νοσοκομείου (εκτός ημερών γενικής εφημερίας).

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν προσκεκλημένοι ομιλητές ειδικοί στο αντικείμενό τους. Τα θέματα αφορούν κυρίως προβλήματα καθημερινής παιδιατρικής.

Η ιστοσελίδα είναι υπό κατασκευή

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΒΡΕΦΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η μεγαλόφωνη ανάγνωση στο πλαίσιο της οικογένειας από τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού αποτελεί αποδεδειγμένα αποτελεσματική παρέμβαση για την προώθηση της γλωσσικής, γνωστικής και συναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού. Είναι γνωστή και διαδεδομένη η χρήση παραμυθιών που συνήθως η μαμά, η γιαγιά ή ο πατέρας διαβάζει ή διηγείται στα παιδιά του πριν κοιμηθούν. Εκείνο που δεν ήταν γνωστό είναι η επίδραση που έχει η ανάγνωση-διήγηση στην ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη των παιδιών.

Η ανάγνωση-διήγηση, η όποια πρέπει να γίνεται μέρος της καθημερινής ζωής, αποσκοπεί στην ενίσχυση του πρωταρχικού δεσμού μητέρας-παιδιού όπως αυτός φυσιολογικά εξελίσσεται μέσα στους πρώτους πέντε μήνες της ζωής. Ακόμη, η φυσική σωματική και βλεμματική επαφή της μητέρας προς το βρέφος αποτελεί το «κλειδί» για την ευόδωση της ψυχοσυναισθηματικής εξέλιξης του παιδιού. Ψυχοδυναμικά, θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την αξία του θηλασμού. Ανάλογη διαδικασία μπορεί να επιτευχθεί με τον ενισχυμένο ρόλο του πατέρα ή των παππούδων εκατέρωθεν.

Τα νεότερα βιβλιογραφικά δεδομένα αποδεικνύουν τις τρομακτικές δυνατότητες που έχει ο εγκέφαλος του βρέφους-νηπίου-παιδιού μέσω της «πλαστικότητας» του. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο ανώριμο όργανο του σώματος κατά τη γέννηση. Μολονότι η ανάπτυξή του έχει ήδη ξεκινήσει προγεννητικά, ο εγκεφαλικός φλοιός αναπτύσσεται συνολικά μετά τη γέννηση, με ένα μαζικό ξέσπασμα συναπτικής δημιουργίας, μεταξύ 12 έως 24 μηνών, με την οποία επιτυγχάνονται και τα ορόσημα του μωρού, όπως η έγχρωμη όραση, ή ο ισχυρός συναισθηματικός δεσμός με τους γονείς του.

Στην ηλικία των 2 ετών, ο εγκεφαλικός φλοιός ήδη διαθέτει χίλια τρισεκατομμύρια συνάψεις και ο αριθμός τους διατηρείται υψηλός καθ’ όλη τη μέση παιδική ηλικία (4-8 ετών). Εν συνεχεία μέχρι και την εφηβεία, ο αριθμός των συνάψεων βαθμιαία μειώνεται στα επίπεδα των ενηλίκων. Επομένως, είναι σκόπιμη η εφαρμογή αντίστοιχης μεθόδου «εκπαίδευσης» από την πρώτη βρεφική ηλικία, έστω κι αν στα βρέφη δεν εκδηλώνεται η άμεση ανταπόκριση που εκδηλώνεται στα νήπια.

Ο χειρισμός αυτός αποτελεί εισαγωγή στην εκπαιδευτική διαδικασία του παιδιού που, ξεκινάει μεν θεωρητικά στο νηπιαγωγείο και φτάνει μέχρι και το Λύκειο, αλλά στην ουσία η εκπαίδευση κάθε παιδιού που οι γονείς τού παρέχουν από την ηλικία μηδέν έως και την ηλικία των 5 ετών μέσα στην οικογένεια αποτελεί το θεμέλιο λίθο της νοητικής και ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού τους. Είναι σημαντικό και αυτονόητο ότι δεν έχει τόση σημασία το περιεχόμενο που αναπτύσσεται στο βιβλίο όσο το εργαλείο «άνθρωπος» και ο τρόπος που το εισάγει.

Μία συνθήκη είναι αναγκαία και ικανή: η φυσική παρουσία ανθρώπου ως εκπαιδευτή στη ζωή του βρέφους-παιδιού. Περίπου 200 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν τις γνωστικές και κοινωνικές τους δεξιότητες. Ένας από τους λόγους είναι ότι δεν τυγχάνουν μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον εκπαίδευσης ικανής να χειριστεί τις τρομακτικές δυνατότητες που η πλαστικότητα του εγκεφάλου τους παρέχει.

Αυτές οι δυνατότητες είναι εξατομικευμένες αλλά και γενετικά καθοριζόμενες, επομένως, και η εκπαίδευση που πρέπει το οικογενειακό-γονεικό περιβάλλον να παρέχει αρμόζει να είναι οργανωμένη και δομημένη με επιστημονικό κριτήριο.

Έτσι, ένα από τα επιστημονικά σταθμισμένα εργαλεία είναι η επιλογή των κατάλληλων βιβλίων για κάθε αναπτυξιακή ηλικία.

Για παράδειγμα,
για βρέφη 0-12 μηνών απαιτούνται:

• Βιβλία μικρού μεγέθους από σκληρό, παχύ χαρτί και ανθεκτικό (ενιαίο) δέσιμο ή από υλικό (συνήθως υφασμάτινο ή μη τοξικό υλικό) που πλένεται.
• Βιβλία με έντονα χρώματα και απλές καθαρές γραμμές.
• Βιβλία με φωτογραφίες μωρών ή προσώπων (σε διάφορες εκφράσεις).
• Βιβλία με τις εικόνες οικείων αντικειμένων, όπως είναι: μπουκάλια θηλασμού, μπάλες, πιάτα, κουτάλια, κ.ά.

για βρέφη 12-24 μηνών απαιτούνται:

• Ανθεκτικά βιβλία (από σκληρό χαρτί και ενιαίο δέσιμο) που τα βρέφη μπορούν να χειριστούν (να γυρίσουν εύκολα τις σελίδες) και να κρατήσουν.
• Βιβλία με ανοίγματα ή κινούμενα τμήματα που οδηγούν σε τροποποίηση, απόκρυψη ή αποκάλυψη της εικόνας και αφήνουν τα παιδιά να υποθέτουν.
• Βιβλία με τις φωτογραφίες και τις εικόνες βρεφών που κάνουν καθημερινά πράγματα (κοιμούνται, τρώνε, παίζουν).
• Βιβλία για την ώρα του ύπνου (για Καληνύχτα) ή με χαιρετισμούς (Γεια σου, Αντίο, κ.ά.).
• Βιβλία με μόνο μερικές λέξεις σε κάθε σελίδα, με απλά στιχάκια ή με προβλέψιμο κείμενο (που μπορούν να μαντέψουν τη συνέχειά τους).

για προνήπια 24-36 μηνών:

• Βιβλία από σκληρό, ανθεκτικό χαρτί και βιβλία από κανονικό χαρτί.
• Βιβλία που φαίνονται ″ανόητα″ και αστεία.
• Βιβλία με στιχάκια και επαναλήψεις που μπορούν να μάθουν απ’έξω.
• Βιβλία που μιλούν για παιδιά και οικογένειες, για φίλους, για απλές στιγμές της καθημερινής ζωής (π.χ. μια μέρα στον παιδικό σταθμό, μια επίσκεψη στο γιατρό), για τα τρόφιμα, για τα ζώα, για αυτοκινητάκια, κ.ά.
• Βιβλία που μιλούν για συναισθήματα (χαρά, λύπη, φόβο, κ.ά).
• Βιβλία λέξεων (με εξήγηση, ονόματα αντικειμένων που παριστάνονται, κ.λπ.).

για προνήπια 3-5 ετών: 

• Εικονογραφημένα βιβλία με πιο σύνθετες, ευχάριστες ιστορίες που μιλούν για γνώριμά τους πράγματα.
• Εικονογραφημένα βιβλία με σύντομα, διασκεδαστικά ποιήματα.
• ζουν σε διαφορετικούς τόπους και έχουν διαφορετικό τρόπο ζωής.
• Βιβλία για τη μετάβαση στο σχολείο, για το πώς κάνουμε φίλους, κ.ά.
• Βιβλία με μεγάλα γράμματα και απλό κείμενο που μπορούν να απομνημονεύσουν.
• Βιβλία για αρίθμηση, αλφαβητάρια, βιβλία λεξιλογίου.

Συμβουλές ανάγνωσης για τους γονείς είναι: 

• Να κάνουν την ανάγνωση με το παιδί τους κομμάτι της καθημερινότητάς τους, ακόμη και για λίγα λεπτά.
• Να διασκεδάζουν.
• Να μιλούν για τις εικόνες των βιβλίων.
• Να αφήνουν τα παιδιά να γυρίζουν τις σελίδες.
• Να παρουσιάσουν στο παιδί τους το εξώφυλλο του βιβλίου εξηγώντας του για τι πρόκειται.
• Να διατρέχουν το δάχτυλό τους κατά μήκος των λέξεων, καθώς τις διαβάζουν.
• Να επιλέγουν βιβλία με ήχους, αφού ειδικά οι ήχοι ζώων είναι πολύ διασκεδαστικοί.
• Να επιλέγουν βιβλία για γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή του παιδιού τους (π.χ. πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό, πηγαίνοντας στον οδοντίατρο, παίρνοντας ένα νέο κατοικίδιο ζώο, μετακομίζοντας σε ένα νέο σπίτι).
• Να ζωντανεύουν την ιστορία που διαβάζουν και να μιμούνται τις φωνές των χαρακτήρων της ιστορίας.
• Να ρωτούν το παιδί για τη συνέχεια της ιστορίας.
• Να αφήνουν το παιδί να υποβάλει ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία ή να επαναλάβει την ιστορία.
• Να μιλούν για οικείες δραστηριότητες ή για αντικείμενα που περιγράφονται στην ιστορία.
• Να επισκέπτονται συχνά μαζί μια βιβλιοθήκη.

Πιο συγκεκριμένα, βάσει της ηλικίας:

Διαβάζοντας με το μωρό: 

• Να κρατούν το μωρό τους αγκαλιά, ενώ του διαβάζουν.

Διαβάζοντας με το παιδί ενός έτους:

• Να αφήνουν το παιδί τους να κινηθεί γύρω, ενώ διαβάζουν.
• Να αφήνουν το παιδί να διαλέξει ή να κρατήσει ένα βιβλίο
• Να ονομάζουν τις εικόνες. Έτσι τα μικρά παιδιά μαθαίνουν καινούργιες λέξεις.
• Να διαβάζουν τις ετικέτες και τα σημάδια οπουδήποτε πηγαίνουν.
• Να διαβάζουν το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά,
  • ένα βιβλίο στην ώρα για ύπνο,
  • βιβλία για τα τρόφιμα, για τα φορτηγά, για τα ζώα και τα παιδιά,
  • βιβλία με λίγες λέξεις.

Διαβάζοντας με το παιδί δύο ετών:

• Να διαβάζουν τις ετικέτες και τις πινακίδες, οπουδήποτε πηγαίνουν.
• Να έχουν διαφορετικά βιβλία στο σπίτι και να αφήνουν το παιδί τους να επιλέγει.

Στα δίχρονα παιδιά αρέσει:

• να τα βοηθούν να γυρίζουν τις σελίδες,
• να συμπληρώνουν τις λέξεις σε μια ιστορία που γνωρίζουν,
• να δείχνουν και να ονομάζουν εικόνες,
• να ακούν το ίδιο βιβλίο ξανά και ξανά,
• να τους διαβάζουν βιβλία που είναι ″ανόητα″,
• βιβλία με ζώα και με ήχους ζώων.

Διαβάζοντας με ένα προνήπιο:

• Να έχουν το παιδί τους καθισμένο κοντά ή στην αγκαλιά τους, ενώ του διαβάζουν.
• Να του κάνουν ερωτήσεις για την ιστορία.
• Να αφήνουν το παιδί να τους λέει ιστορίες.
• Να επισκέπτονται κάθε εβδομάδα το χώρο μιας βιβλιοθήκης, έτσι ώστε το παιδί να μπορεί να επιλέγει περισσότερα βιβλία.

Στα προνήπια αρέσουν

• μεγάλα (μακρύτερα) βιβλία με ιστορίες,
• βιβλία χωρίς λέξεις,
• βιβλία με αλφάβητο και βιβλία με αριθμούς,
• βιβλία που μιλούν για οικογένειες και φίλους, για τη μετάβαση στο σχολείο,
• βιβλία για την ώρα του ύπνου

Η γνώση όλων αυτών των νέων δεδομένων για την ανάπτυξη του εγκεφάλου μάς επιβάλλει μια διαφορετική αντιμετώπιση όσον αφορά την εκπαίδευση βρεφών και παιδιών μέσω και των προγραμμάτων πρώιμης βρεφικής ανάγνωσης και με την έννοια αυτή ανάπτυξη δεν είναι μόνο η ευκαιρία για κάθε παιδί αλλά και ευθύνη για όλους εμάς.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Το παιδί σας μπαίνει στο νοσοκομείο και φυσικά, εσείς ανησυχείτε. Ετοιμάσαμε τις οδηγίες με την ελπίδα ότι θα σας βοηθήσουν και ότι με τη συνεργασία όλων θα μπορέσουμε να κάνουμε την παραμονή του παιδιού στο νοσοκομείο πιο ευχάριστη.
Να θυμάστε ότι και εσείς και εμείς έχουμε τον ίδιο σκοπό – να γίνει το παιδί καλά και να το πάρετε γρήγορα πίσω στο σπίτι.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Το παιδί φοβάται το άγνωστο. Η καλή προετοιμασία βοηθάει πολύ το μεγαλύτερο παιδί, και ακόμα το πιο μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει απλές εξηγήσεις. Πρέπει να πείτε στο παιδί την αλήθεια κα να του εξηγήσετε ότι οι γιατροί και οι αδελφές ξέρουν να τον κάνουν καλά.
Να του πείτε ότι θα επιστρέψει στο σπίτι μόλις γίνει καλά (πολλά παιδιά φοβούνται ότι δεν θα ξαναπάνε σπίτι) και ότι εσείς θα μείνετε όσο μπορείτε κοντά του. Μην του πείτε ψέματα γιατί είναι σημαντικό να έχει το παιδί εμπιστοσύνη και σε σας και στο νοσοκομείο.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι πρώτες εντυπώσεις είναι πολύ σπουδαίες. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της εισαγωγής να φροντίσετε να είστε και εσείς ήρεμοι. Πολλά παιδιά έχουν μία αγαπημένη κούκλα ή κουβέρτα ή κάποιο άλλο αντικείμενο, που κρατάνε όταν κοιμούνται. Αν το δικό σας παιδί έχει ένα τέτοιο αντικείμενο, να το φέρετε στο νοσοκομείο.
Πιθανόν θα προτιμάτε να φορέσει το παιδί τα δικά του ρούχα μέσα στο νοσοκομείο. Αν όμως δεν φέρατε νυχτικά μαζί, μην ανησυχείτε- το νοσοκομείο έχει ρούχα για παιδιά. Τα νεογνά μάλιστα, για λόγους αποστείρωσης, θα φορέσουν μόνο τα ρούχα του νοσοκομείου. Όταν φευγετε και αφήνετε το παιδί σας στο νοσοκομείο, είναι πολύ καλύτερα να του πείτε ότι φεύγετε και ότι θα ξαναρθείτε, και να το αποχαιρετίσετε. Όταν φεύγετε «κρυφά» το παιδί στεναχωριέται περισσότερο. Η προϊσταμένη μπορεί να σας απαντήσει στις ερωτήσεις γύρω από τη λειτουργία του τμήματος.

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Όλοι ξέρυμε ότι οι διάφορες εξετάσεις και επεμβάσεις είναι ενοχλητικές για το παιδί. Το παιδί σας θα δεχθεί καλύτερα τις απαραίτητες αιμοληψίες, τις ενέσεις και τις επαμβάσεις και θα πονέσει λιγότερο, όταν καταλάβει ότι γίνονται για το καλό του και όταν τις αντιμετωπίζετε και εσείς με ψυχραιμία.
Όσο είνα δυνατό, πρέπει να εξηγήσουμε στο παιδί τι θα του κάνουμε, πώς και γιατί. Ποτέ δεν πρέπει το παιδί να βλέπει το γιατρό σαν μέσο τιμωρίας. Πολλά παιδιά ξεπερνάνε τις ανησυχίες τους για το νοσοκομείο παίζοντας ή ζωγραφίζοντας. Όταν ο γιατρός έχει στοιχεία, θα σας ενημερώσει για τα αποτελέσματα κα την πορεία της αρρώστειας.

ΦΑΓΗΤΟ

Το νοσοκομείο προσφέρει μία δίαιτα για το παιδί σας ανάλογα με τις ειδικές του ανάγες. Αν θέλετε να του φέρετε οτιδήποτε άλλο φαγητό, ακόμα και καραμέλλες, πρέπει να συμβουλευτήτε την προϊσταμένη.
Μην αφήνετε φαγητό σε θέση που τα παιδιά μπορούν να πάρουν μόνα τους. Είναι πολύ επικίνδυνο όταν ένα παιδί τρώει ή πίνει πριν την γενική νάρκωση. Τα γάλατα για βρέφη παρασκευάζονται στο ειδικό γαλακτοκομείο του νοσοκομείου. Η προϊσταμένη θα παραγγείλει από εκεί το γάλα που πίνει το μωρό σας.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

Το μικρό παιδί εξαρτάται από τους γονείς του και ιδιαίτερα όταν είναι άρρωστο. Η παρουσία της μητέρας (ή ενός αγαπημένου προσώπου) ενθαρρύνει το παιδί στην αντιμετώπιση των εμπειριών του νοσοκομείου. Επίσης, η βοήθεια της μητέρας στη καθημερινή φροντίδα του παιδιού απελευθερώνει τις αδελφές για τις πιο ειδικευμένες δουλειές.
Η παρέα του πατέρα είναι επιθυμητή για το παιδί. Οι άνδρες όμως δεν επιτρέπεται να διανυκτερεύουν στο νοσοκομείο. Επισκέψεις από άλλους συγγενείς μπορούν να βοηθήσουν το παιδί, αλλά είναι καλύτερα για το δικό σας παιδί και για τα άλλα άρρωστα παιδιά να μη μαζεύονται πολλοί επισκέπτες. Δεν πρέπει να φέρνετε μικρά παιδιά για επίσκεψη, κα οι άνθρωποι που πάσχουν από λοιμώδες νόσημα πρέπει να μην επισκέπτονται παιδιά στο νοσοκομείο. Παρακαλούμε να μην καπνίζετε μέσα στο νοσοκομείο. Το κάπνισμα βλάπτει την υγεία του άρρωστου παιδιού.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Το παιδί περιμένει με αγωνία να ξαναγυρίσει σπίτι του. Δεν πρέπει να του λέμε ακριβώς πότε θα φύγει πριν το ξέρουμε με σιγουριά, αλλιώς θα απογοητευθεί. Όταν παίρνετε το εξιτήριο ο γιατρός θα σας δώσει οδηγίες για την πιο πέρα αντιμετώπιση του προβλήματος του παιδιού.
Να βοηθήσετε το παιδί σας να αποχαιρετήσει το προσωπικό του τμήματος με φιλικότητα, γιατί αυτό τον βοηθάει να μη βλέπει το νοσοκομείο σαν εχθρικό περιβάλλον και να μη φοβάται σε περίπτωση να γίνει δεύτερη εισαγωγή.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Η εμπειρία στο νοσοκομείο είναι πολύ έντονη, ειδικά για το μικρό παιδί και όταν δεν μπορείτε να μείνετε πολύ κοντά του. Η αντίδρασή του μπορεί να εκδηλωθεί αργότερα με αποτέλεσμα να περάσει μία δύσκολη φάση όταν γυρίσει σπίτι.
Το παιδί σας ίσως θα έχει για ένα διάστημα προβλήματα συμπεριφοράς. Μπορεί να κολλάει επάνω σας, να κλαίει πιο έντονα ή να έχει παλινδρόμηση στην ανάπτυξη. Πιθανόν να δείξει αυξημένη επιθετικότητα. Χρειάζεται να το μεταχειριστείτε με μεγάλη αγάπη, κατανόηση και υπομονή. Να μην αποφεύγετε να συζητάτε μαζί του τους φόβους του για το νοσοκομείο. Παρακαλούμε ποτέ δεν πρέπει να του μιλήσετε για το νοσοκομείο σαν τιμωρία, γιατί αυτό κάνει την επόμενη εισαγωγή του πιο δύσκολη και για μας και για τον ίδιο.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ

Εδώ και πολλά χρόνια η παγκόσμια κοινότητα ασχολείται με το θέμα των δικαιωμάτων των παιδιών που προσφεύγουν στις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Έχουν καταρτιστεί χάρτες για την κατοχύρωση τους και γίνεται προσπάθεια για ενθάρρυνση στην έμπρακτη εφαρμογή τους.

Η αναγνώριση ότι τα παιδιά έχουν δικαιώματα και δεν είναι απλώς παθητικοί αποδέκτες της φροντίδας και προστασίας των ενηλίκων, αποτελεί κεντρική θέση στη φιλοσοφία της Χάρτας των δικαιωμάτων των μικρών ασθενών.

Από το να είναι απλοί θεατές, μπορούν και πρέπει να ασκούν κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις αυτά τα δικαιώματα, συμμετέχοντας στις διαγνωστικές ή και θεραπευτικές αποφάσεις, που αφορούν τα ίδια.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου αλλά και στη Ελλάδα, η φωνή των παιδιών δεν ακούγεται. Η κοινωνία των ενηλίκων, όχι μόνο ανθίσταται, αλλά μπορεί να λεχθεί, ότι είναι και εχθρική στην προοπτική της συμμετοχής των παιδιών στην λήψη αποφάσεων που αφορούν τα ίδια.

Για να επέλθει ουσιαστική αλλαγή, πρέπει να υπάρξει συντονισμένη δράση εκ μέρους των παιδιάτρων, νοσηλευτών ως και των λοιπών επαγγελματιών υγείας, να καταρτιστούν καινούργιοι κώδικες πρακτικής και να προωθηθούν πολιτικές καλής επί του πρακτέου επικοινωνίας.

Η κατοχύρωση λοιπόν των δικαιωμάτων των ειδικών αυτών ασθενών, των παιδιών, είναι από την φύση της δύσκολη.Τα άρθρα 5, 12, και 16 της Χάρτας των Δικαιωμάτων των Παιδιών, είναι αυτά που επηρεάζουν άμεσα τη καθημερινή ενάσκηση της Παιδιατρικής και των σχέσεων μεταξύ των γιατρών, νοσηλευτών αλλά και των άλλων συντελεστών υγείας.

Η Χάρτα των Δικαιωμάτων των Παιδιών, δεν δίνει στα παιδιά το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ούτε της αυτονομίας, αλλά, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ σε αυτά μία σειρά από δικαιώματα, μεταξύ των οποίων, το δικαίωμα να εκφράζουν τις απόψεις τους στη λήψη αποφάσεων, με συναίνεση σε διαγνωστικές και θεραπευτικές ιατρικές παρεμβάσεις, σε συνάρτηση βέβαια με την ψυχοσυναισθηματική ωριμότητας τους.

Δηλαδή ανάλογα με την ηλικία, αλλά κυρίως βάσει των αναπτυσσομένων ικανοτήτων, ανάλογα με το επίπεδο κατανόησης, μπορούμε να τους μεταφέρουμε υπευθυνότητες για λήψη αποφάσεων και χορήγηση ή όχι συγκατάθεσης για εξέταση και θεραπεία .
Σε αρκετές χώρες, όπως και στην Ελλάδα, η ηλικία για συγκατάθεση προς θεραπεία καθορίζεται από το νόμο στα 18 και παρόλο πού πρέπει να τηρούμε τους νόμους, η φιλοσοφία της Χάρτας των Δικαιωμάτων των Παιδιών, απαιτεί από τους παιδίατρους, να αρχίσουν να αναγνωρίζουν το δικαίωμα της συμμετοχής των παιδιών στις αποφάσεις πού αφορούν την υγεία τους.

Πρέπει λοιπόν, να καθοδηγήσουμε τους γονείς, να αναγνωρίσουν την σημαντικότητα αυτής της ενεργοποίησης για λήψη αποφάσεων των παιδιών τους, αλλά και να τους βοηθήσουμε στο να διαχειριστούν την σύγκρουση μεταξύ των δικών τους δικαιωμάτων και των παιδιών τους.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε, ότι τα δικαιώματα των γονιών και οι υπευθυνότητες τους, προϋπάρχουν για να προωθούν και να προστατεύουν τα δικαιώματα των παιδιών τους.

Επομένως, τα δικαιώματα των γονιών και οι ευθύνες τους, δεν μπορούν να έρχονται σε αντίθεση με τα δικαιώματα των δικών τους παιδιών. Αλλά, όταν ένα παιδί κατακτήσει την ωριμότητα και είναι σε θέση να τα διεκδικήσει για τον εαυτόν του, τότε, τα αντίστοιχα δικαιώματα και υπευθυνότητες των γονιών οφείλουν να υποχωρούν.

Στη καθημερινή πράξη, στη άσκηση της παιδιατρικής σε νοσοκομειακό, ιδιωτικό και κοινωνικό επίπεδο, προκύπτουν  δικαιώματα των παιδιών, όπως αυτά παρατίθενται στα άρθρα15,12, και 16, της Χάρτας των Δικαιωμάτων των Παιδιών και αναλυτικά:
Άρθρο 5: Το δικαίωμα των παιδιών στο σεβασμό των αναπτυσσομένων ικανοτήτων τους
Άρθρο 12: Το δικαίωμα του παιδιού να ακούγεται με προσοχή και να λαμβάνεται η γνώμη του σοβαρά
Άρθρο 16: Το δικαίωμα της εξασφάλισης της ιδιωτικής ζωής του παιδιού και του απορρήτου των ιατρικών πράξεων.

Η εφαρμογή στη πράξη, των δικαιωμάτων των παιδιών, ξεκινά από τη προώθηση της συμμετοχής των ίδιων των παιδιών,
στη φροντίδα της υγείας τους. Το παιδί πρέπει να συμμετέχει ενεργά στη δική του φροντίδα υγείας.

Η συμμετοχή αυτή επιφέρει θετικά αποτελέσματα, όπως:

• Αύξηση του σεβασμού του ίδιου του παιδιού στο άτομό του
• Ελάττωση του άγχους του, πραγματικό γεγονός, που βοηθάει άμεσα στη καλύτερη συνεργασία στο θεραπευτικό σχήμα, αφού γνωρίζοντας για την κατάστασή του καθίσταται απόλυτα συνεργάσιμο.
• Απόκτηση αυτοπεποίθησης, αφού εάν είναι μέσα στη διαδικασία της θεραπείας, δεν φοβάται ότι θα υποστεί κάτι πού δεν γνωρίζει και δεν καταλαβαίνει,
• Αύξηση της υπευθυνότητας του για την δική του υγεία.

Πρέπει λοιπόν να αναπτυχθούν στρατηγικές προς αυτή την κατεύθυνση. Οι κατευθυντήριες γραμμές υπάρχουν. Στη πράξη όμως, πρέπει να αναπτυχθούν στρατηγικές πληροφόρησης, των οποίων ο τρόπος σύνταξης είναι θεμελιώδους σημασίας. Πλέον αυτών, απαιτείται εκπόνηση νέων παιδαγωγικών μεθόδων.

Η πληροφόρηση πρέπει να δίνεται με τρόπο που το παιδί, ανάλογα με την ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα να μπορεί να καταλάβει.

Ο τρόπος που θα χορηγηθεί η πληροφόρηση είναι καθοριστικός, πρέπει να χορηγείται κατά προτίμηση από άτομο που το παιδί γνωρίζει και εμπιστεύεται, έτσι οι γονείς πρέπει να είναι συνεργάτες.

Κωδικοποιώντας την πρακτική της στρατηγικής που χρειάζεται να αναπτύξουμε για να προωθήσουμε την συμμετοχή των παιδιών στην φροντίδα υγείας τους βάσει των αρχών της Χάρτας των Δικαιωμάτων τους, πρέπει

• Να αναπτύξουμε εύληπτα προγράμματα πληροφόρησης, επικεντρωμένα σε διάφορες ηλικιακές ομάδες παιδιών, καθώς και σε διάφορες ομάδες ικανοτήτων για παιδιά ειδικών ικανοτήτων.
• Να αφιερώσουμε επαρκή χρόνο, να χορηγήσουμε πλήρεις εξηγήσεις στα παιδιά για την κατάστασή τους, τι τους συμβαίνει, ποια θεραπεία τους προτείνουμε, ποιες προοπτικές θεραπείας είναι διαθέσιμες, ποιες είναι οι παρενέργειες της αγωγής, όπως επίσης και το είδος και μέγεθος του πόνου και της ενόχλησης.
• Να δώσουμε στα παιδιά την ευκαιρία να ρωτήσουν και αναπτύξουν το σκεπτικό τους, συνδιαλεγόμενοι μαζί τους με ειλικρίνεια.
• Να διαθέσουμε στα παιδιά τον αναγκαίο χρόνο να σκεφτούν τι θέλουν.
• Να αναπτύξουμε τρόπους διαφύλαξης του απορρήτου.
• Να αναπτύξουμε τρόπους για συγκατάθεση στη θεραπεία, στα πλαίσια των νόμων
• Να εκπαιδεύσουμε το προσωπικό της κλινικής πάνω στη Χάρτα των δικαιωμάτων των παιδιών και των αποτελεσμάτων της εφαρμογής τους.
• Να επεξεργαστούμε ένα Πίνακα των Δικαιωμάτων των Παιδιών και να το αναρτήσουμε εμφανώς σε όλους τους χώρους υποδοχής και παροχής υπηρεσιών υγείας των παιδιών, νοσοκομεία, κλινικές, ιδιωτικά ιατρεία.

Όλοι οι παράγοντες που ασχολούνται με την προαγωγή της υγείας των παιδιών πρέπει να ενσωματώσουν την Χάρτα των δικαιωμάτων των παιδιών, όχι στα λόγια, αλλά στην πρακτική τους. Η παιδιατρική ειδικότητα πρωταρχικά, αλλά και όλες οι υπηρεσίες του υγειονομικού συστήματος και οι συντελεστές αυτού, συνεργατικά.

Θα μπορούσε εδώ κάποιος να αντιλέξει, ότι συζητούμε και αναλύουμε τα αυτονόητα. Όμως, η πρακτική έχει αποδείξει ότι συνήθως εκεί που χωλαίνουμε, είναι κυρίως στα αυτονόητα, ίσως, διότι το αυτονόητο δεν επαρκεί για να μας ωθήσει να ενεργήσουμε συλλογικά, για να εδραιώσουμε μία νέα θέση που θέλει τα παιδιά να είναι ενεργοποιημένα πάνω στη φροντίδα της υγείας τους όσο το δυνατόν νωρίτερα.

Στην Ελλάδα, μέχρι σήμερα, υπήρξαν λίγες μόνο έμπρακτες εφαρμογές των δικαιωμάτων των παιδιών σε επίπεδο νοσοκομείου. Στο Παιδιατρικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου, «Ασκληπιείο» Βούλας, διανέμεται ειδικό έντυπο με οδηγίες για τα παιδιά που νοσηλεύονται βασιζόμενες στον Χάρτη Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Το έντυπο αυτό, χορηγείται σε κάθε παιδί που εισάγεται στην παιδιατρική κλινική ενώ παράλληλα, ανάλογα με την ηλικία και με την βοήθεια των γονέων, γίνεται προσπάθεια ενημέρωσης των ιδίων των παιδιών για την φροντίδα υγείας τους. Η επίδραση του ειδικού αυτού ενημερωτικού εντύπου στην συμπεριφορά νοσηλευόμενων παιδιών αναλύθηκε σε ερευνητική εργασία που παρουσιάστηκε στο 41ο Πανελλήνιο Παιδιατρικό Συνέδριο το 2003, η οποία εργασία και βραβεύτηκε με το Α βραβείο Κοινωνικής Παιδιατρικής. Σε αυτή την ερευνητική εργασία απεδείχθη από την στατιστική ανάλυση, ότι στα παιδιά που έγινε ενημέρωση με την συνεργασία πάντα των γονέων τους, η ψυχοσωματική ισορροπία τους, διαταράχθηκε πολύ λιγότερο από αυτά τα παιδιά που ανήκαν στην ομάδα της έρευνας που δεν έτυχε ενημέρωσης. Συγκεκριμένα, τα ενημερωμένα παιδιά, ήταν λιγότερο αγχωμένα, πιο χαρούμενα, πιο φιλικά προς τα άλλα παιδιά που νοσηλεύονταν συγχρόνως στο τμήμα και κυρίως πιο συνεργάσιμα στη θεραπεία.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το όλο το πνεύμα της Χάρτας των δικαιωμάτων των παιδιών λαμβάνεται πάντα υπόψη από τους αρμοδίους φορείς που επιμελούνται του σχεδιασμού των υγειονομικών δραστηριοτήτων για τα παιδιά, όπως στους παιδικούς σταθμούς, στα παιδιατρικά νοσοκομειακά τμήματα, σε γενικά νοσοκομεία, στα γενικά νοσοκομεία Παίδων και στις ιδιωτικές κλινικές. Ατυχώς, όμως, στην πράξη, όλοι ήμαστε γνώστες της μη τήρησής τους, έτσι ώστε τα δικαιώματα αυτά, να παραγκωνίζονται και να προκύπτουν λύσεις εκτρωματικές, όπως να λειτουργούν παιδιατρικά τμήματα σε παραπήγματα, σε χώρους απαξιώτικους για εργασία, ανεπαρκείς κ.λ.π. ώστε, τα παιδιά να αποτελούν μειονοτική ομάδα στη οποία γίνονται αρνητικές διακρίσεις. Γι’ αυτό, επιβάλλεται να υπενθυμίζουμε στις κατά περίπτωση αρχές, ότι υπάρχει η Χάρτα των Δικαιωμάτων των Παιδιών, η οποία πρέπει να τυγχάνει εφαρμογής και όχι να αντιμετωπίζεται σε πολλές περιπτώσεις ως ένα θεωρητικό κείμενο διακήρυξης δικαιωμάτων των παιδιών.

Είναι εμφανές ότι σε κάθε περίπτωση η εφαρμογή των προβλεπόμενων στην Χάρτα των Δικαιωμάτων των παιδιών εν τοις πράγμασι έχει ανατεθεί στους ώμους των παιδιάτρων οι οποίοι και καλούνται να επιμεληθούν όχι μόνο της εφαρμογής της αλλά και της περιφρούρησης της, αλλιώς η Χάρτα των Δικαιωμάτων των Παιδιών κινδυνεύει να καταστεί ένα θεωρητικό κείμενο, και όχι μία υποχρεωτική συμπεριφορά προς τα παιδιά.

Πρώτο έτος ζωής: οδηγός ασφαλούς διαβίωσης

1. Χρησιμοποιείτε πάντα το προστατευτικό κάγκελο της κούνιας, όταν απομακρύνεστε από τον χώρο.
2. Μην αφήνετε ποτέ το μωρό μόνο του πάνω σε τραπέζια ή κρεβάτια, ακόμη και για μια στιγμή.
3. Μην αφήνετε ποτέ το μωρό μόνο του στο σπίτι.
4. Κρατάτε πάντοτε πλαστικές συσκευασίες, πλαστικές σακούλες και μπαλόνια μακριά από τα παιδιά.
5. Μην φοράτε ποτέ πιπίλα ή κοσμήματα γύρω από το λαιμό των παιδιών.
6. Μην αφήνετε ποτέ το μωρό να παίξει με μικρά αντικείμενα, όπως χάντρες ή ξηρούς καρπούς.
7. Μην αφήνετε την φροντίδα του μωρού σας σε άτομα νεότερα των 13 ετών.
8. Ελέγχεται συχνά τα συστήματα θέρμανσης (ιδιαίτερα σόμπες, παροχές αερίου, τζάκια).
9. Ελέξτε τις ασφάλειες σε παράθυρα και πόρτες.
10.  Μην αφήνετε ποτέ το μωρό σας μόνο του στην περπατούρα.
11. Αν είστε καπνιστής/καπνίστρια μην καπνίζετε μέσα στο σπίτι.
12. Ελέξτε το σχέδιο διαφυγής από το σπίτι σε περίπτωση πυρκαγιάς.
13. Προμηθευτείτε έναν πυροσβεστήρα για στο σπίτι σας.
14. Τοποθετήστε ανιχνευτή καπνού στο σπίτι σας.
15. Μην πίνετε ή μεταφέρετε ποτέ ζεστά υγρά/ τρόφιμα όταν κρατάτε το μωρό στην αγκαλιά σας.
16. Μην χρησιμοποιείται ξυλόσομπες ή θερμάστρες κηροζίνης.
17. Μην αφήνετε ποτέ το μωρό μόνο του μέσα ή κοντά σε μπανιέρες, πισίνες, κουβάδες ή τουαλέτα, ούτε για μια στιγμή.
18. Χρησιμοποιείτε πάντα το ειδικό παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου σε κάθε ταξίδι ή μικρή διαδρομή.
19. Τοποθετείστε σωστά το ειδικό παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου (πίσω κάθισμα).
20. Τοποθετήστε στο αυτοκίνητό σας αερόσακο και στα πίσω καθίσματα.
21. Μην πέρνετε ποτέ το παιδί μαζί σας βόλτα με το ποδήλατο, – τα ειδικά μέτρα ασφαλείας (ειδικά καθίσματα, κράνος) αφορούν μεγαλύτερα παιδιά.
22. Αν έχετε στην κατοχή σας όπλο, φυλάξτε το σε ασφαλές μέρος.

Φυσιολογικές μεταβολές της θερμοκρασίας του σώματος

Η θερμοκρασία του σώματος παρουσιάζει φυσιολογικές διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια του 24ώρου.

• Ορθό: H μέση τιμή της μέτρησης της θερμοκρασίας από το ορθό είναι 37^οC.
  Φυσιολογικά μπορεί να κυμαίνεται από 36^οC το πρωί έως 37,9^οC αργά το απόγευμα.
• Στόμα: H μέση τιμή της μέτρησης της θερμοκρασίας από το στόμα είναι 36,5^οC.
  Φυσιολογικά μπορεί να κυμαίνεται από 35,5^οC το πρωί έως 37,7 ^οC αργά το απόγευμα.

Ορισμός πυρετού

Το παιδί σας έχει πυρετό εάν:

• H θερμοκρασία ξεπερνά τους 38^οC , όταν η μέτρηση γίνεται από το ορθό, το αυτί, το μέτωπο ή τη μασχάλη. Η μέτρηση από το αυτί είναι αξιόπιστη σε ηλικίες άνω των 6 μηνών.
• H θερμοκρασία ξεπερνά τους 37,8^οC , όταν η μέτρηση γίνεται από το στόμα.
  (Προσοχή: όχι με υδραργυρικά θερμόμετρα και πάντα υπό την επίβλεψή σας).
• H θερμοκρασία ξεπερνά τους 37,2^οC , όταν η μέτρηση γίνεται από τη μασχάλη.
• Νέες μελέτες δείχνουν ότι η μέτρηση της θερμοκρασίας από το μέτωπο και η χρήση υπερύθρων είναι εξίσου αξιόπιστες στα βρέφη.

Αίτια

• Kύρια αίτια: το κοινό κρυολόγημα και άλλες ιογενείς λοιμώξεις.
• Ο πυρετός μπορεί να είναι το μόνο σύμπτωμα για το πρώτο 24ωρο (π.χ. ιογενείς πυρετοί).
  Η έναρξη των συμπτωμάτων, όπως ρινική καταρροή, βήχας, διάρροια και άλλα, συχνά καθυστερούν.
• Παρατηρείστε το παιδί για πιθανή εμφάνιση εξανθήματος και απευθυνθείτε άμεσα στον παιδίατρό σας.
• Η αιτία του πυρετού συνήθως δεν μπορεί να καθοριστεί μέχρι να εμφανισθούν και άλλα συμπτώματα. Αυτό μπορεί να διαρκέσει 24-48 ώρες.
• Άλλα αίτια που προκαλούν πυρετό είναι οι βακτηριακές λοιμώξεις όπως η στρεπτοκοκκική φαρυγγοαμυγδαλίτιδα και οι ουρολοιμώξεις.
• Μύθος για τον πυρετό: η οδοντοφυΐα δεν προκαλεί πυρετό.

Πυρετός και κλάμα-ανησυχία

• Ο πυρετός ως μόνο σύμπτωμα δεν προκαλεί κλάμα. Αναζητήστε άλλο αίτιο ανησυχίας.
• Αναζητήστε πιθανό αίτιο πόνου στο βρέφος-νήπιο που κλαίει και παρουσιάζει πυρετό.
• Πιθανά μη εμφανή αίτια είναι οι ωτίτιδες, οι ουρολοιμώξεις, οι φαρυγγίτιδες και η μηνιγγίτιδα.
  Χρειάζεται επαγρύπνιση και τακτική παιδιατρική παρακολούθηση. Αποφύγετε τηλεφωνικές οδηγίες.
• Παρατηρείστε τη γενική κατάσταση και τη διάθεση του παιδιού, όταν βρίσκεται εκτός πυρετού.
  Αν το βλέπετε υπνηλικό και χωρίς διάθεση για παιχνίδι, απευθυνθείτε άμεσα στον παιδίατρό σας.
• Αν ο πυρετός διαρκεί περισσότερο από 3 24ωρα, είναι απαραίτητο να επισκεφθείτε τον παιδίατρο σας.

Χορήγηση αντιπυρετικών

• Τα αντιπυρετικά θα πρέπει να χορηγούνται όταν η θερμοκρασία του παιδιού είναι μεγαλύτερη από 38οC.
• Η δόση του αντιπυρετικού για κάθε παιδί εξατομικεύεται. Το βάρος μεταβάλλεται γρήγορα στα παιδιά, γι’ αυτό χρειάζεται πρόσφατη μέτρησή του για σωστό υπολογισμό της δόσης. Ένας γρήγορος υπολογισμός: διαιρέστε το βάρος του παιδιού σε κιλά δια 2. O αριθμός που προκύπτει είναι τα ml του αντιπυρετικού (Depon ή Ponstan) που πρέπει να χορηγήσετε.
• Η μέτρηση του αντιπυρετικού θα πρέπει να γίνετε με δοσομετρητή ή σύριγγα.
• Προσοχή στην υπερβολική χορήγηση αντιπυρετικών-ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΗΣ!
• Φυλάσσετε τα φάρμακα σε σημεία που τα παιδιά δεν έχουν πρόσβαση.

Επιστροφή στο σχολείο

• Το παιδί σας μπορεί να επιστρέψει στον βρεφονηπιακό σταθμό ή το σχολείο όταν ο πυρετός έχει υποχωρήσει πλήρως και το παιδί αισθάνεται έτοιμο να επιστρέψει στις καθημερινές του δραστηριότητες.

Μύθοι και πραγματικότητα για ασφαλή ποδηλασία

Η εκμάθηση της ποδηλασίας αποτελεί αναπτυξιακό ορόσημο στη ζωή ενός παιδιού. Το ποδήλατο, το πρώτο τους όχημα, είναι για τα παιδιά πηγή υπερηφάνειας και σύμβολο ανεξαρτησίας και ελευθερίας. Ωστόσο, όλο και συχνότερα συμβαίνουν σοβαροί τραυματισμοί ή και θανατηφόρα ατυχήματα, καθώς δεν ακολουθούνται οι κανόνες ασφαλείας που απαιτούνται. Ακολουθεί μια λίστα με συνήθεις μύθους σχετικά με το ποδήλατο και παρέχονται πληροφορίες ωστε να διδάξετε στα παιδιά σας την ασφαλή οδήγησή του.

Μύθος 1: Το παιδί μου δεν χρειάζεται να φοράει κράνος για κοντινές αποστάσεις.
Πραγματικότητα: Το παιδί σας πρέπει να φοράει κράνος σε κάθε βόλτα με το ποδήλατο, ανεξάρτητα του πόσο κοντινή ή μακρινή είναι η απόσταση που θα διανύσει. Πολλά ατυχήματα συμβαίνουν στη γειτονιά, στο πεζοδρόμιο, ακόμα και σε ποδηλατόδρομους. Στην πραγματικότητα, η πλειονότητα των ατυχημάτων με ποδήλατο συμβαίνουν κοντά στο σπίτι. Το κράνος προστατεύει το παιδί σας από σοβαρούς τραυματισμούς και πρέπει να χρησιμοποιείται πάντα. Μην ξεχνάτε, άλλωστε, οτι με τον τρόπο αυτό βοηθάτε το παιδί σας να αναπτύξει μία ασφαλή συνήθεια.

Μύθος 2: Ένα κράνος ποδοσφαίρου θα λειτουργήσει εξίσου καλά όπως και ένα κράνος ποδηλάτου.
Πραγματικότητα: Μόνο τα κράνη που έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί ειδικά για την ποδηλασία, είναι δυνατό να προστατεύουν το κεφάλι από πτώσεις που συμβαίνουν κατά την οδήγηση του ποδηλάτου. Διαφορετικού τύπου κράνη ή σκληρά καπέλα προστατεύουν το κεφάλι από άλλου είδους τραυματισμούς. Επομένως, μην επιτρέπετε στο παιδί σας να φοράει οποιοδήποτε κράνος κατά την οδήγηση του ποδηλάτου, παρά μόνο αυτά που προορίζονται για τη συγκεκριμένη χρήση και πληρούν τις προδιαγραφές και τα κριτήρια ασφαλείας. Στα καταστήματα ποδηλάτων ή και αθλητικών ειδών, μπορείτε να βρείτε αυτό που ανταποκρίνεται στις ανάγκες κάθε παιδιού.

Μύθος 3: Θα αγοράσω ένα μεγαλύτερο ποδήλατο για το παιδί μου για να το χρησιμοποιεί και αργότερα.
Πραγματικότητα: Τα μεγαλύτερα (από τα κατάλληλα για κάθε ηλικία) ποδήλατα είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνα. Το παιδί σας δεν έχει την επιδεξιότητα ούτε το συντονισμό που απαιτείται για να χειριστεί ένα μεγαλύτερο ποδήλατο, με αποτέλεσμα να χάνει τον έλεγχο. Το παιδί θα πρέπει να μπορεί να κάθεται στο κάθισμα του ποδηλάτου, με τα χέρια στο τιμόνι και τα δυο πόδια στο έδαφος. Το πρώτο του ποδήλατο θα πρέπει να εξοπλιστεί με φρένα ποδιών, αφού οι μύες των χεριών και ο συντονισμός τους δεν είναι αρκετά ώριμα για να πετύχουν τον έλεγχο με τις μανέτες φρένων του τιμονιού.

Μύθος 4: Είναι ασφαλέστερο για το παιδί μου να οδηγεί αντίθετα από την κυκλοφορία.
Πραγματικότητα: Το παιδί σας πρέπει πάντα να οδηγεί στην δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, παράλληλα με τη ροή των υπόλοιπων οχημάτων. Η οδήγηση με αντίθετη κατεύθυνση μπερδεύει ή ξαφνιάζει τους οδηγούς. Το 1/4 σχεδόν των συγκρούσεων ποδηλάτων-αυτοκινήτων οφείλεται στην οδήγηση αντίθετα από το ρεύμα κυκλοφορίας.

Μύθος 5: Τα παιδιά δεν πρέπει να χρησιμοποιούν σήματα οδήγησης με το χέρι, επειδή κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο του ποδηλάτου.
Πραγματικότητα: Τα σήματα οδήγησης με το χέρι αποτελούν σημαντικό μέρος των κανόνων οδικής συμπεριφοράς και θα πρέπει να διδάσκονται σε όλα τα παιδιά πριν αρχίσουν να οδηγούν στο δρόμο. Πρόκειται για βασικό και απαραίτητο σύστημα επικοινωνίας μεταξύ ποδηλατών και οδηγών. Τα παιδιά που δε διαθέτουν τις απαραίτητες δεξιότητες ώστε να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους σήματα, χωρίς να πέσουν ή να χάσουν τον έλεγχο του ποδηλάτου, δεν πρέπει να οδηγούν στον δρόμο. Πολλά ατυχήματα, στα οποία εμπλέκονται μεγαλύτερα παιδιά, συμβαίνουν επειδή αποτυγχάνουν να «ειδοποιήσουν» τους οδηγούς για την επόμενη ενέργειά τους.

Μύθος 6: Οι ανακλαστήρες ποδηλάτου και το ειδικό φωσφορίζον γιλέκο θα κάνουν ασφαλή τη βραδυνή ποδηλασία στο δρόμο.
Πραγματικότητα: Δεν είναι ποτέ ασφαλές για το παιδί σας να οδηγεί ποδήλατο τη νύχτα. Η νυχτερινή οδήγηση απαιτεί ειδικές δεξιότητες και συγκεκριμένο εξοπλισμό, τα οποία ελάχιστα παιδιά διαθέτουν. Μην επιτρέπετε στο παιδί σας να οδηγεί το ποδήλατο μετά την δύση του ηλίου.

Μύθος 7: Δεν χρειάζεται να διδάξω στο παιδί μου κανόνες για ασφαλή ποδηλασία. Εγώ δεν τραυματίστηκα ποτέ ως παιδί. Η ποδηλασία σημαίνει απλώς διασκέδαση.
Πραγματικότητα: Η οδήγηση ενός ποδήλατου είναι διασκέδαση όταν γίνεται με ασφάλεια. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά τραυματίζονται σοβαρά κάθε χρόνο σε πτώσεις από ποδήλατο. Αν εσείς είχατε την τύχη να μην υποστείτε κάποιο σοβαρό τραυματισμό με ποδήλατο στην παιδική σας ηλικία, μην αφήνετε στην τύχη και την ασφάλεια του παιδιού σας.

Διδάξτε στα παιδιά τους 4 βασικούς κανόνες ασφαλείας ωστε η ποδηλασία να είναι ευχάριστη και ασφαλής:

• Φοράω κράνος
• Οδηγώ στη δεξιά πλευρά του δρόμου, παράλληλα με τη ροή των οχημάτων
• Χρησιμοποιώ τα κατάλληλα σήματα με τα χέρια
• Σέβομαι τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας (Κ.Ο.Κ.)

http://www.healthychildren.org/English/safety-prevention/at-play/pages/Bicycle-Safety-Myths-And-Facts.aspx

Σωστή επιλογή ποδηλάτου